نَخُستین بار دَر خِلال پَرسه زنی‌هایم داخل بازار مُجاوِر شاه‌عَبدُالعَظیم با طِلِسم‌ها و کاسه‌های چیده شُده پشت ویترین مَغازه‌ای مواجه شُدَم که به واسطه آشنایی پیشین گُمان می‌کَردَم جهت مُنحَصِر به فرد بودن و جَنبه‌های زیبایی شناختی و … به نَمایِشِ عمومی گُذاشته شُده‌است؛ اما هَم کلام شدن با فروشنده و پاسُخ‌های تا حَدِ اِمکان کامل و صَبورانه‌اش سرآغاز پُرسِش‌های بُنیادین و یافتن پاسخ‌هایی شد که ماحَصَل آن اَکنون در برابر دیدِگانِ شماست؛ فُروشگاه‌هایی که یکی پَس از دیگری (در نُقاطِ مُختَلِفِ شَهرِ تِهران از جُمله بازار مِیدانِ تَجریش جَنبِ اِمامزاده صالِح، بازار پانزدَه خُرداد جَنبِ مَسجِد شاه، خیابان مَنوچِهری و…) مُراجِعه می‌کَردَم و دَر کَمالِ ناباوَری شاهِدِ عَرضه و تَقاضای چِشمگیری بودَم، اَشیای مُقَدَسی که بَرحَسبِ ویژِگی‌های ظاهِری و کارکَرد تِکرار شَوَنده‌شان و همچنین تولید در شمارگان قابل تامل‌شان دیگر به رَویه سابق در خَفا تهیه نمی‌شدند یا به بیانی دیگر مَحدود به حوزه خصوصی، نامریی و مَگو نبودند بلکه بیش از پیش دُنیَوی شده و مَسیر کالایی شدن را در زندگی روزمَره و حوزه عمومی پیموده‌بودند.

از آنجایی که سودای آن در سَر نداشتم، صِرفاً ارایه‌ای گونه‌شناسانه و تَقلیل‌گرایانه ذیل اَشیا قُدسی داشته باشم که بر اساس دَسترس پَذیری و محبوبیت در میان توده‌ها طبقه‌بندی شده‌باشد تَلاش کردم تا با حضور در میان فال‌گیران، دُعا نویسان و همچنین تَوَرُق کتاب‌های مرتبط با موضوع عُلوم غَریبه راوی یک کُل مُنسَجِم باشم هر چند که به دلیل حساسیت‌های موجود پیرامون موضوع با محدودیت‌ها و مُمانِعت‌هایی مواجه بودم که گاه پیشروی در ثَبت و ضَبط را ناممکن می‌کرد.

تَصور می‌کنم رونقِ بازارِ رجوع به علوم ِغریبه در پِیوستاری قابل فهم است که نه صرفا سُنت تاریخی و ضَعف نظام آموزش بلکه چَرخش اقتصاد سیاسی و … را در برمی‌گیرد. در سایه سَهمگین فروپاشی تَشَکل‌های اجتماعی، شَهروندان اَتُمیزه شده بیش از هر زمان دیگری برای دفاع تفویضی از خود دست به دامان چنین راهکارهایی می‌شوند که شدت و ضعف آن نیز معطوف به امر زنانه یا مردانه هم نیست همان‌گونه که در اَدوار مُختلف تاریخی چنین کرده‌اند^۲چرا که مقصد بسیاری برای گُریز و سَرپوش گذاشتن بر تمامی ناکامی‌ها، سَرخوردگی‌ها، ناچاری‌ها و … بوده‌است؛ مَقصدی که با ایستادن در مرز واقعیت و ناواقعیت  شاید بتواند هَراس از آینده‌ای مُبهم را تا اندازه‌ای قابل تصور و تحمل کند.