«بازآرایی» را می‌بایست همچون مفهوم «ساماندهی» فهمید؛ قسمی انضباط‌مند کردن یا استراتژی قدرت است که صرفاً «چگونه زیستن» یا «چگونه باید زیستن» را تعریف و بازتعریف نمی‌کند. این فرایند، تمامیت و نیستی ما را نشانه می‌گیرد؛ فضاهایی که خانه موقت یا خانه ابدی ما خواهند بود. حتی چیزها و اشیایی را که میل به بقا و ماندن دارند، با بهانه‌هایی واهی همچون شلختگی، نابسامانی، نازیبایی و… تخریب می‌کند، از نو می‌سازد، بازیافت می‌کند و منظری دیگر خلق می‌کند.

غایت این فرایند سرکوبگر و خُردکننده را نمی‌توان در «تخریب خلاق» یا تغییر برای پدیدار شدن «امر نو» و امثال آن خلاصه کرد؛ بلکه شکلی از «از آنِ خودسازی» و «یکدست‌سازی» در حال رخ دادن است که می‌خواهد گذشته و اکنون را به خدمت بگیرد تا روایت‌های مشروعیت‌بخشِ آینده را بر آن استوار کرده و مداوماً بازتولید کند.

تمامی آنچه گفتم، خلاصه‌ای از مواجهه من طی چند سال گذشته با گورستان‌های کهنه و قدیمی بوده است که دستخوش تغییر و تخریب بوده‌اند و هر از گاهی اخبار و گزارش‌های آن‌ها را شنیده و خوانده‌ایم. جنس این مواجهه اما از نوع پرسه‌زنی بر فراز قبرها یا یافتن تهی‌گور و غور کردن پیرامون چیستی مرگ نبوده است؛ بلکه کلیت فضای گورستان بدل به مسئله مرکزی شد؛ فضایی که به عنوان یک کل واحد، بی‌آنکه شخصیت‌ها در آن برجسته شوند، در آستانه تهی‌سازی است.

خاطرات جمعی انباشته ما از تنوع سنگ‌ها، شعرها، نوشته‌ها، عکس‌ها، پستی و بلندی‌های زمین و… در حال ناپدید شدن است. چرخه تهی‌سازی با شتابی افسارگسیخته چنان بازآرایی می‌کند که فرجام آن، گویی چیزی جز خلق «نا-مکان» نیست. به واسطه اهمیت سوژه، گورستان‌های بسیاری را رصد کردم که این روند همچنان در آن‌ها ادامه دارد و شکی نیست که هر کدام به واسطه موقعیت جغرافیایی و تاریخی، منحصربه‌فرد بوده و هستند؛ اما این نمایشگاه به چهار گورستانِ «ابن‌بابویه»، «امامزاده عبدالله» در شهرری، «امامیه» تبریز و «تخت فولاد» اصفهان اختصاص یافته است.